آدم ها نمیدانند عادت چه برسر روابطشان می آورد، وگرنه نمیگذاشتند هیچ چیز و هیچکس در زندگیشان رنگ عادت به خودش بگیرد... آدم ها نمیدانند چقدر دور شدنشان نسبت به هم سریع اتفاق می افتد و الا برای نزدیک ماندن به هم حاضر میشدند بی هیچ تکراری، هیجانشان را ابراز کنند، جلوی عادت را بگیرند و گلدون رابطه ای که ...

نیستی و خیالم را هرکجا پرتش میکنم، درست کنار آغوشت جا میگیرد، دستانت را باز کن، بگذار چشمانت که باز میشود مرا کنار خیالت پیدا کرده باشی

من ماهی ام اما به سرم شور نهنگ است این برکه ی بی حوصله اندازه ی من نیست شهری که منم، رو به تو آغوش گشوده است هر رهگذری در خور دروازه ی من نیست دیوانه شوم یا نشوم، عشق می آید پیدا شدن ماه به خمیازه ی من نیست #علیرضا_بدیع

اینجا دلی تنگ است آنجا را نمیدانم! اینجا هوا ابریست آنجا را نمیدانم! اینجا شده پاییز آنجا را نمیدانم! اینجا همه رنج است آنجا را نمیدانم! اینجا همه عشق است آنجا را نمیدانم! اینجا کسی شده عاشق آنجا را نمیدانم! اینجا بغض شده همدم آنجا را نمیدانم! اینجا کسی سر به دیوار آنجا را نمیدانم! اینجا شاید کمی تر...

خرمالو را دیده ای؟ اگر نارس باشد، اگر به وقتش چیده نشده باشد طعمش گس است... بعضی آدم ها محبتشان طعم خرمالوی نارس میدهد، همانقدر بدون طعم، همانقدر گس و نارس... انگار نمیتوانی باور کنی همچین محبتی وجود داشته باشد... گاهی یکی یکهو محبتش طعم گس میگیرد و گاهی یکی از همان ابتدا... درست مثل همان خرمالویی ک...

دخترها همان موجوداتی هستند که در لحظه میتوانند هزار نقش را به عهده بگیرند بی آن که متوجهش باشند خودشان و این مساله هیچ ارتباطی به سن و سال ندارد که تنها به طرف مقابلشان برمیگردد... میتوانند مقابل پدرشان یک دختر کوچولو با هزار نازو ادا باشند، مقابل شوهرشان یک زن تمام عیار و دانا و عاقل و در مقابل دیگ...

فرق است بین کسی که پذیرفته تو را با کسی که دارد سعی میکند تورا بپذیرد و گاهی دلش میخواهد مطابق میلش تورا تغییر بدهد و اما نتواند... فرق است بین تمام آن آدم هایی که شرایط حالشان را میپذیرند و آن وقت دنبال چاره میگردند که چطور با پذیرش آن کم نیاورند، هوشیار و صبور جلو بروند با کسانی که کاسه چه کنم، چه...

واقعیت آن است که شادی را یادمان ندادهاند، از بچگی توی گوشمان کردند که درس بخوان، از بقیه جلوتر بزنی، موفق بشوی ، "موفق بشوی". همان لغتی که معیار هرکسی میتواند برایش متفاوت باشد، برای هرکسی یک مفهوم و معنی داشته باشد. اما "شادی" طفل گمشدهای شد که در همان بچگیها از خیلیها دریغش کردند...اما روزی به دخت...

آدم ها هرکدام ظرفیتی دارند در تحمل درد، رنج و کم و زیادی های زندگی... این میان خیلی ها گمان میکنند که هرکسی ظاهر زندگیش شاد باشد خوشبخت ترین عالم است و رنج و دردها هیچ عذابش نمیدهد... اما واقعیت آن است که تحمل آدم ها متفاوت است، درست مثل ظرف آبی که تا حدی شکر درونش حل میشود و مابقی به اشباعش میرساند...

همه ما آدم ها کسی را در زندگی میخواهیم که مارا نقد کند، از خوبی هایمان بگوید و بدی ها و ضعف هایمان را با دقت و وسواس هرچه تمام تر بررسی کند و کمک کند که روزبه روز بهتر از دیروز باشیم... همه ما آدم هایی را میخواهیم که وقتی از ما تعریف میکنند بدانیم تملق نمیکنند، بدانیم عین حقیقت را میگویند و آن وقت ا...

مثل لیوان شکسته بلوری که هرچه تلاش بیشتری کنی تا تکه هایش را جمع کنی تا به هم بچسبانی و کمتر نتیجه بگیری، گاه شکستن آدم ها همین گونه است... هرچه سعی کنی درستش کنی دست آخر حتی اگر تکه ها را به هم بچسبانی قطرات آب ذره ذره به بیرون میریزند، دست آخر با یک فشار جزیی تورا هم میشکند و دستانت را با تکه های ...

گاهی آدم از دست دیگری عصبانی است، گاهی از دست عالم و هرچه روی زمین است شاکی است و اما بدتر از آن وقتیست که از خودت عصبانی باشی، ناراضی و دلگیر باشی برای تمام آن وقت هایی که ناخواسته رفتارهایی کردی که دیگری را رنجاندی، برای تمام کلافگی هایی که نتوانستی دلیلی برایش پیدا کنی، برای تمام وقت هایی که باید...

رسم آن است که آدم همیشه از دست آن هایی بیشترین آزار به سمتش برسد که بیشترین هم دوستشان دارد... همیشه این ترین هاست که کار دست آدم ها میدهد وگرنه هر آدمی میتوانست به راحتی ناراحتت کند...همین است که آدم باید مراقب آن باشد که چه کسانی در زندگیش عزیزتر میشوند، که اگر مهم شدند یک روز مجبورت نکنند دور خود...

از یک جابه بعد یاد میگیری که هرچیز و هرکس را در ذهنت ناخودآگاه حتی قضاوت کردی، روزگار تورا در موقعیتی مشابه قرار میدهد تا آنجا که قضاوت بشوی... یاد میگیری قضاوت نکردن را... از یک جا به بعد شنونده شدن و بیشتر سکوت را تمرین میکنی... صبوری را سرلوحه زندگی قرار میدهی و سعی میکنی تنها محور زندگیت را بی ت...

هر چی جلوتر میری کمتر میرسی ، رسیدن هیچ ربطی به رفتن نداره گویا.فقط هدف نهایی هست که تغییر میکنه...

بعضی آدم ها درست وقتی میان تو زندگیت که حس میکنی تا قبلش اتفاقاتی از جنس آتیش افتاده بود که این وسط تو هیچ اپشنی نداشتی و یا باید میسوختی و یا حسابی پخته میشدی... این وسط به واسطه اون امیدواری ذاتی که همیشه داشتی تصمیم گرفتی همه چیزو نسوزونی و فقط حوصله کنی... این آدما وقتی میان لبخند رو به لبت برمی...

مهرت به دل ماه مهر نشست منت گزاردی بر سر پادشاه فصل ها قدم نهادی بر سر پاییز و جهان را غرق سرور و شادی کردی به زمین خوش اومدی اولین فرشته زمینی خاله

آدم فکر میکند دوست داشتن یکهو اتفاق می افتد، اما عشق یکهو به سراغت نمی آید هیچ وقت اما بی صدا می آید، به مرور دوست داشتن شکل میگیرد و یکهو چشم باز میکنی میبینی دارد به کل زندگیت تبدیل میشود ... عشق یعنی همین ...یعنی نه گاهی زیاد وگاهی کم باشد که همیشگی باشد و متعادل ...عشق یعنی حواست به او باشد، حوا...

گاهی گمان میکنی نمیتوانی، نمیشود، نمیخواهی همه چیزها ، آدم ها، جاهایی که در زندگیت آرامشت را سلب کرده اند رها کنی وبروی...گاهی آدم به شرایط عادت کرده است، شاید تا همین چند وقت پیش هم فکر میکرد همه چیز بهترین است ...گاهی اماحساس میشوی، رویاهایت بیدار میشوند از خواب، غلغلکت میدهند و تازه میفهمی که مدت...

آدم ها را باید در قلبت نگهداری کنی، جایگاهشان همان جا درون قلب است اما بایدمراقب بود زندانی قلب تو نشوند که آن وقت که موعد خطاهایشان سرآمد و خواستی در قلبت را باز کنی و به دست فراموشی بسپاریشان هوای قلبت آن قدر طوفانی نشود که امواج خروشانش دلت را آشوب کند. آدم ها را دوست داشته باش، با تمام وجودت، با...