پرنده بی قفس

ﺮﻧﺪﻩﺍ ﻪ ﺑﻪ ﻗﻔﺲ ﻋﺎﺩﺕ ﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﺭﻭﺯ ﺍﻭﻟ ﻪ آﺯﺍﺩﺶ ﺭﺍ ﺟﺸﻦ ﺑﺮﺩ ﺎ ﺮﻭﺍﺯ ﺭﺍ ﻤ ﺎﺩﺵ ﺭﻓﺘﻪ، ﺎ ﺑﺎﻝ ﻭ ﺮﺵ ﺩﺭﺩ ﺩﺍﺭﺩ . ﻓﺮ ﻣﻨﻢ ﻗﺼﻪ ﺁﺩﻡﻫﺎ ﺑﺎﺷﺪ... ﻓﺮﻕ ﻧﻤﻨﺪ ﺯﻧﺪﺍﻧ ﺍﻓﺎﺭﺕ ﺑﺸﻮ، ﺎ ﺯﻧﺪﺍﻧ ﺁﺩﻡ ﺩﺮ ﺎ ﺯﻧﺪﺍﻧ ﺁﺩﻡﻫﺎ ﺩﺮ ﺎ ﺣﺘ ﺯﻧﺪﺍﻧ ﺑﺎﻭﺭﻫﺎ ﻪﺑﺎ ﻗﻄﻌﺖ ﺍﺯ ﺁﻥﻫﺎ ﺩﻡ ﻣﺯﺩ . ﻫﺮﻮﻧﻪ ﺗﻐﺮ ﺑﺰﺭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻻ ﺑﺎﺪ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻫﻮﻝ ﻭ ﻫﺮﺍﺱ ﻭ ﺗﺮﺱ ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻨﺪ، ﺩﺭﺳﺖ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﺎﻥ ﺮﻧﺪﻩ ﺍﺣﺘﻤﺎﻻ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻤ ﺩﺭﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻫﻤﻪ ﺰ، ﺍﻣﺎ ﺑﻪ ﺁﺯﺍﺩﺶ ﻣﺍﺭﺯﺩ. ﺑﺎﺪ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺗﻮﺍﻥ ﺩﺍﺷﺖ، ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺁﺯﺍﺩ ﺑﻮﺩ، ﻪ ﺑﺎ ﻓﺮﺍﻍ ﺑﺎﻝ ﻭ ﺧﺎﻟ ﺁﺳﻮﺩﻩ ﺮﻭﺍﺯ ﺮﺩ ﻭ ﺣﺲ ﺯﺍﺪﺍﻟﻮﺻﻒ ﺁﺯﺍﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩ ﺣﺘ ﺑﺮﺍ ﻟﺤﻈﺎﺗ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺮﺩ. ﻧﺴﻢ ﻟﻄﻔ ﻪ ﺻﻮﺭﺗﺖ ﺭﺍ ﻧﻮﺍﺯﺵ ﻣﺩﻫﺪ ﺑﻪ ﻭﻗﺖ ﺮﻭﺍﺯﻭ ﺗﻨﻔﺲ ﻫﻮﺍ ﻪ ﺩﺭﻭﻧﺶ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻫ ﺲ ﻭ ﻫ ﺰ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺮﺩ ﻭ ﺍﻦ ﻧﻬﺎﺖ ﻭﺍﺭﺳﺘ ﻫﺮﺁﺩﻣ ﻣﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻪ ﻗﻮﻝ ﺍﺣﻤﺪﺷﺎﻣﻠﻮ ﺣﺮﻑ ﺯﺒﺎ ﻣﺯﻧﺪ ﻪ " ﻨﺠﻪ ﺩﺭ ﺍﻓﻜﻨﺪﻩ ﺍﻳﻢ ﺑﺎ ﺩﺳﺖ ﻫﺎ ﻣﺎﻥ ﺑﻪ ﺟﺎ ﺭﻫﺎ ﺷﺪﻥ. ﺳﻨﻴﻦ ﺳﻨﻴﻦ ﺑﺮ ﺩﻭﺵ ﻣ ﺸﻴﻢ ﺑﺎﺭ ﺩﻳﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺟﺎ ﻫﻤﺮﺍﻫ ﺮﺩﻧﺸﺎﻥ .