تنهایی هایم

کلافگی های آدم گاه وزن پیدا میکند، وزنی که شانه ات را خم میکند زیر بار هر آن چه نامش را تنهایی میگذاری... ترس و هول و هراس زندگی گاه آنقدر تو را کلافه ات میکند که با خودت گمان میکنی که چطور میشود که تنهایی اینقدر عمیق باشد، اینقدر بزرگ که تو را به زانو در بیاورد... گاه تنهایی های آدمی نقشش میشود یک کلافگی بزرگ به عظمت کل زندگی که آمده فقط تو را غمگین کند...